Święte zwoje

Izraelczyk.plMonika

Okolice Morza Martwego kojarzone są również z pewnym bezcennym znaleziskiem archeologicznym. W roku 1947 beduiński pasterz trafił do grot Qumran w poszukiwaniu zaginionej kozy. Zamiast niej znalazł zabytkowe dzbany z zawartością, która okazała się prawdziwym skarbem. Naczynia sprzed 2000 lat chroniły zapisane na skórze i miedzi pisma owinięte płótnem. Suchy pustynny klimat zachował 190 zwojów w niemal nienaruszonym stanie. Od tego czasu archeolodzy, przeszukując tamte tereny, odkryli fragmenty około 800 innych pism. W tych okolicach odnaleźli także osadę Qumran. Jej mieszkańcy, przypuszczając, że nadchodzi czas przyjścia Mesjasza, przygotowywali się do tego wydarzenia poprzez ascetyczne życie i rytualne oczyszczenia.

Znalezione zwoje zostały sporządzone w okresie istnienia Drugiej Świątyni Jerozolimskiej. Zatem najstarsze z nich powstały w III wieku p.n.e., a najmłodsze datuje się na 68 rok n.e. Większość z nich opisuje życie codzienne mieszkańców Qumran albo stanowi zapis przepowiedni przyjścia Mesjasza. Jednak znaczna część zwojów to najstarsze istniejące wersje fragmentów Biblii. Dla tych bezcennych pism w Muzeum Izraela w Jerozolimie wybudowano specjalny budynek, który nazwano Sanktuarium Księgi. Najwspanialszą oprawę otrzymała kopia zwoju Księgi Izajasza, która zachowała się w bardzo dobrym stanie. Jest to największy ze zwojów, a jednocześnie najstarszy fragment tej prorockiej księgi na świecie.